มุมมองแรก: คือความปรารถนาที่จะสร้างแรงบันดาลใจให้กับเด็กๆ ผมอยากให้พวกเขาเกิดความภาคภูมิใจในก้าวแรกของการศึกษา อยากให้มีโมเมนต์แห่งความสุขร่วมกับเพื่อนๆ ครอบครัว และโรงเรียน ซึ่งจะเป็นความทรงจำที่ดีติดตัวเขาไป
มุมมองที่สอง: คือความกังวลต่อเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในสังคม เรื่องของ "ความเหลื่อมล้ำ" และการผลิตซ้ำค่านิยมความสำเร็จที่มาพร้อมกับความสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุหรือไม่?
การบริหารจัดการที่เริ่มจากการ "รับฟัง"
เมื่อโจทย์คือความสมดุล เราจึงเลือกที่จะ "ฟังเสียงข้างใน" ของผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียที่สุด นั่นคือ "ผู้ปกครอง" ครับ เราเริ่มทำแบบสำรวจความเห็นของผู้ปกครองระดับชั้นอนุบาล 3 อย่างจริงจังเกี่ยวกับรูปแบบพิธีจบการศึกษา
เราเคยผ่านจุดที่ใช้ชุดครุยแบบเก่าซึ่งโรงเรียนจัดหาให้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย แต่เมื่อจำนวนนักเรียนเพิ่มขึ้นจนชุดเดิมไม่เพียงพอ เราพยายามแก้ปัญหาด้วยการเปลี่ยนไปใช้รูปแบบที่ประหยัดที่สุด คือมีเพียง "หมวกบัณฑิต" และไม่มีค่าใช้จ่ายเช่นเดิม
แต่ผลลัพธ์ที่ได้จากการสื่อสารสองทางคือ ผู้ปกครองสะท้อนกลับมาถามถึง "ชุดครุย" เพราะอยากเห็นภาพความสำเร็จที่สมบูรณ์แบบของลูก เราจึงสำรวจต่อยอดไปถึงเรื่องราคาและการบริการ จนได้ข้อสรุปเป็นทางเลือก "เช่า หรือ ซื้อขาด" ตามความประสงค์ โดยผ่านการกลั่นกรองราคามาแล้วเพื่อไม่ให้เป็นภาระที่หนักอึ้งเกินไป
"เวลา" ของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้
ภาพที่ผมเห็นในวันงานทุกๆ ปี ไม่ใช่แค่ภาพเด็กๆ ในชุดครุยที่ดูน่ารักเพียงอย่างเดียว แต่คือภาพของ "ครอบครัว" ครับ
หลายบ้านมีคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย ที่ตั้งใจเดินทางมาเพื่อกอดและให้กำลังใจหลานตัวน้อยในก้าวสำคัญนี้ เราตระหนักดีว่า "เวลา" คือของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้ เราไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าผู้ใหญ่ที่พวกเขารักจะอยู่เคียงข้างและเห็นความสำเร็จของพวกเขาไปได้อีกนานแค่ไหน การได้เห็นรอยยิ้มของท่านในวันที่หลานก้าวผ่านความสำเร็จเล็กๆ นี้ จึงเป็นความสุขทางใจที่มีความหมายลึกซึ้งต่อทุกฝ่ายจริงๆ
ความหลากหลายที่ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง
อย่างไรก็ตาม ในฐานะสถานศึกษา เรายังคงยึดมั่นที่จะไม่ละเลยความจริงที่ว่า "คำนิยามของครอบครัว" ในสังคมปัจจุบันนั้นหลากหลายมาก
ไม่ใช่ทุกบ้านที่จะมีสมาชิกพร้อมหน้า และไม่ใช่ทุกบ้านที่จะมีกำลังทรัพย์เหลือเฟือ เราจึงพยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้งานนี้ "เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความหมาย" เพื่อไม่ให้ความสวยงามของภาพจำ กลายเป็นภาระที่กดทับ หรือสร้างช่องว่างความรู้สึกให้กับใครคนใดคนหนึ่ง
เพราะหัวใจสำคัญที่สุดของการเติบโต คือการที่เด็กคนหนึ่งรับรู้ว่าเขามีคนที่รักและพร้อมจะโอบกอดเขาอย่างภาคภูมิใจ ไม่ว่ารูปแบบครอบครัวจะเป็นอย่างไรก็ตาม
บัณฑิตน้อยของเราในวันนี้ จึงเป็นการแสดงความยินดีให้กับการเติบโตของเด็กๆ และเป็นการขอบคุณทุกความรักจากทุกรูปแบบครอบครัว ที่ร่วมกันบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ KMS นี้ให้งอกงาม สู่สังคมต่อไปครับ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น